Neefjes naar zilver op NK Gravel in Aalten

Vier rijders van het Giant-Liv Benelux Off-Road Team namen deel aan het Nederlands Kampioenschap Gravel in Aalten afgelopen zondag. Tessa Neefjes wist in de Achterhoek een zilveren medaille te behalen. Ze was blij met de podiumplek, maar baalt ook van het nipt missen van de rood-wit-blauwe kampioenstrui. Ook de anderen lieten zich goed zien rond Aalten.

Neefjes kijkt zoals gezegd met gemengde gevoelens terug op haar sterke prestatie. “In de eerste paar ronden ging het erg hard, maar ik merkte al wel dat we dat tempo waarschijnlijk niet tot finish konden blijven vasthouden. En ook dat het erg lastig weg komen was op het snelle rondje. Het voelde vaak meer als wegkoers met het positioneren en asfalt/snelle gravelpaden. De benen voelden goed en gezien de omstandigheden heb ik gegokt  op mijn sprint. In de laatste oplopende singletrack koos ik voor het wiel van Fem van Empel maar die trok hem daar helaas niet genoeg door en toen werd het sprinten met de groep. Ik ben de sprint veel te vroeg aangegaan omdat ze van achter kwamen en ik niet ingesloten wilde raken. Het werd nog taai om de lange sprint vast te houden tot de finish maar gelukkig kwam alleen Femke Markus er nog over heen. Ik ben blij met het podium,  maar het is ook wel balen als je zo dichtbij die trui bent.”

Marjet Groen zag de medailles van zeer nabij verdeeld worden. “De koers verliep helaas wat tam. Na een snelle eerste anderhalve ronde zakte het tempo in de groep jammer genoeg flink waardoor we met een grote groep dames bleven. Meerdere aanvalspogingen van mijn kant werden helaas vrij vlot weer dichtgereden waarna het uitliep op een sprint met een grote groep, Daarin werd ik zevende.”

Sterk gevoel

Ook de mannen toonden zich. Lars van Ark had voor de wedstrijd wat twijfels over de benen. “Maar eenmaal gestart voelde ik me sterk. In de eerste ronden brak mijn  schoenplaatje, wat me vooral uit de focus haalde. Uiteindelijk had ik er weinig last meer van, maar daardoor zat ik veel te ver toen de aanvallen begonnen en de kopgroep weg reed. In de finale voelde ik me nog goed en reden we met een redelijk klein groepje vol om er nog bij te komen als ze gingen pokeren. Ik zat teveel in m’n hoofd omdat niet iedereen meereed, stuurde te snel uit na een bocht en schoof weg. Daardoor lag mijn ketting eraf en moest ik solo proberen niet teruggepakt te worden. Ik was na afloop een beetje pissig op mezelf, maar uiteindelijk resulteerde mijn race toch in een prima plek 17.”

Bas Peters zegt tenslotte: “Mijn NK Gravel ging naar behoren, het gevoel was wel OK. Maar ik moest in dit grote veld best ver van achter starten en ben nooit goed van voren gekomen. Daarvoor werd er te hard gereden. Ik kwam in een omvangrijke groep die reed voor plek 25, maar op het einde was het beste er wel af, dus heb ik niet meer mee gesprint en zo werd ik 42^e.”