Grenzen opzoeken en verleggen in Limburg bij Marly Grav

Met sterke prestaties in de age categories van Bas Pieters en Tibor Zwaan, top 50-klassseringen voor Lars van Ark en Jelle-Wietse Jongedijk, maar ook een fikse domper voor Tessa Neefjes waren er ups en downs voor het team op de Limburgse gravelwegen bij Marly Grav.

Las van Ark keek al maanden uit naar Marly Grav. ‘’Op de ochtend zelf was ik dan ook behoorlijk gespannen. Bij de start, op de Cauberg, kon ik meteen goed opschuiven en voelde ik dat de benen in orde waren. Ik wilde zo ver mogelijk naar voren zitten voor het moment dat het op een lint zou gaan, en dat gebeurde al vrij vroeg in de koers. Ik kwam in een groep terecht en probeerde mijn inspanningen te controleren, omdat ik al merkte dat het een lange en zware wedstrijd zou worden. Achteraf gezien was ik misschien te voorzichtig. Ik was bang om in te zakken en durfde daardoor niet volledig mijn limiet op te zoeken. Qua materiaal was dat juist een goede keuze, de ‘veilige’ keuze voor de Schwalbe RX pakte heel goed uit. Tactisch gezien liet ik echter wel kansen liggen. Zo reed er op een gegeven moment een groepje weg dat uiteindelijk rond plek 20-25 finishte. In eerste instantie zat ik daar 'gewoon' bij, maar ik loste toen het tempo hoog bleef, uit angst om mezelf op te blazen. Als je iets wilt winnen, moet je durven verliezen een les die ik meeneem naar de volgende koers. Uiteindelijk heb ik geen plekken meer verloren, maar ook niet veel gewonnen, en ben ik gefinisht op plek 40.”

Goede kant op

Jelle-Wietse Jongedijk eindigde kort daarachter. ‘’Het was een mooi parcours en het startveld was sterk! Ik merkte bij de start dat de benen wel weer in orde waren. De snelheid lag hoog en het brak al gauw op in groepen. Na twee uur koers reed ik op hangen en wurgen in een groep rond plek dertig. Na een aantal taaie klimmen kreeg ik het erg zwaar en moest ik ze uiteindelijk laten rijden. Ik was bang dat ik de parkeermeter, net als in de afgelopen wedstrijden, weer flink vol had gegooid. Maar gelukkig viel ik niet helemaal stil. In het laatste uur werd ik opgepikt door nog een groepje van zo’n tien sterke renners en kon ik nog een goede finale rijden. Uiteindelijk kwam ik als 47e over de finish. Blij dat het weer de goede kant op lijkt te gaan!”

Masters presteren sterk

Bas Peters won de wedstrijd bij de masters 50-54. Tibor Zwaan liet zich in zijn leeftijdsklasse ook gelden. ‘’Marly Grav in Valkenburg was er eentje met alles erin: goede benen, pech en spektakel. Direct na de start wachtte de Cauberg en we kwamen volgens plan als één van de eersten boven. Al snel ontstond een sterke kopgroep en reden we voor het podium. Na zeventig kilometer moest ik door een afloper stoppen om een patroon te steken, waardoor ik ruim vijftien minuten in de achtervolging zat. Toch kon ik terugkeren in koers. In de finale ging het opnieuw mis toen een renner voor me hard onderuit ging in de laatste afdaling. Ik reed over zijn fiets heen, bleef wonder boven wonder overeind, maar hield er wel een lekke achterband aan over. De laatste kilometers werden daardoor een ware overlevingstocht, deels rijdend en deels lopend richting finish. Ondanks alle pech ben ik vooral blij met de vorm na een paar lastige weken. Uiteindelijk toch nog als 5e geëindigd in de categorie 45-49. ‘’

Domper voor Neefjes

Tessa Neefjes leerde helaas de andere kant van de medaille kennen. “Bij mij was de Marly Grav een flinke tegenvaller. Ik voelde me de hele week erg goed en ik vind de Marly Grav altijd een van de mooiste wedstrijden dus ik had er erg veel zin in. De eerste circa twee uur gingen erg goed. Ik voelde me goed en mijn plan was om op dit parcours met heel veel draaien en keren goed te positioneren. Dat lukte steeds super, ik zat op de cruciale punten bij lastige afdalingen, singletracks of klimmetjes steeds netjes bij de eerste vijf gepositioneerd. In de eerste lastige afdaling naar de steile klim reed ik op kop en waren we met twee weg en zo hadden we mooi al wat marge voor de smalle, steile klim. Dus eigenlijk liep alles perfect en had ik er alle vertrouwen in. Tot ik plots op een heel kort steil klimmetje totaal geen power meer in mijn benen had en ze eigenlijk blokkeerden bij een hartslag van maar 160. Ik Kon wel nog een steady tempo blijven rijden en zo rond negentig kilometer  weer terug kunnen komen bij de kop van de koers. Maar toen kwam er weer een steile klim en was het over. Enorm balen omdat het zo ongrijpbaar is en steeds terug komt dit probleem. Het is tijd om dit verder te  laten onderzoeken. “