Bikkelen in Twente en de Ardennen

In Oldenzaal en in La Halloniene kwamen verschillende rijders van het team in actie. Het was soms afzien, ook was er wel eens sprake van pech, maar er werd ook genoten en inzet getoond. Met resultaat.

Lars van Ark stond afgelopen weekeinde aan de start van de 3 Nations Cup-manche in Oldenzaal. En dat viel niet mee. “Het was echt taai om weer zo’n explosieve XCO-wedstrijd  te rijden. Ik moest wat verder van achter starten, wilde graag opschuiven maar op een smal parcours met veel wind was dat best moeilijk. Ook was lastig los te komen van andere renners. Het eerste uur ging goed, daarna werd elke ronde wel echt steeds moeizamer en moest ik weer wat plaatsen inleveren. Ik kan merken dat ik nog niet helemaal over mijn topvorm beschik, want normaal ligt mijn kracht in het laatste gedeelte. Uiteindelijk werd ik 26ste van de 90 starters. Dat was niet top maar ook niet heel slecht. Ik was blij met de nieuwe Giant Anthem, die reed echt heerlijk.”

Een dag later startte de Belgische marathonserie met La Hallonienne. Jelle-Wietse Jongedijk  kende geen vlekkeloze wedstrijd, maar beet door. “Het parcours was mooi en erg nat. Daardoor werd het weer een zware wedstrijd. Ik had er zin in en voelde me goed. Direct na de start zat ik goed mee en na de eerste paar klimmen bleven we met zes man over. Tot halverwege de koers bleef de groep bij elkaar, waarna drie renners wegreden. Samen met de Belgisch kampioen marathon bij de beloften kon ik een mooi tempo rijden. We reden op dat moment voor plek vier. Met nog twintig kilometer te gaan, kreeg ik het zwaar en moest ik hem laten gaan. Tien kilometer later reed ik lek en verspilde ik mijn patroon, omdat één plug niet voldoende was. Ik kreeg nog twee patronen van Bas (Peters). Na twintig minuten klooien kon ik eindelijk weer verder. Erg jammer, want ik zat er goed bij.”

Lars van Ark stond ook hier aan het vertrek. “De eerste veertig kilometer was het voor mij echt afzien. Tijdens de eerste 25 kilometer konden we nog redelijk compact bijeen blijven met een groepje, maar door het constante steile klimmen, waarbij het nergens echt lekker liep, kreeg ik het zwaar. Op een gegeven moment kreeg ik de benen bijna niet meer rond op de steile stukken. Mijn moraal daalde flink en ik  zakte behoorlijk ver terug.  Gelukkig was de tweede helft wat glooiender. Ik kon me herpakken en nog relatief veel goedmaken. Uiteindelijk ben ik 23e geworden. Nog steeds geen topresultaat, maar hopelijk ben ik dit weekend wel weer een stap sterker geworden.”

Bas Peters eindige daar net voor. “Zoals die mannen al vermeldden, was dit inderdaad een erg zware editie met veel meer modder dan verwacht. Mijn gevoel was niet echt goed, maar ik denk eigenlijk dat iedereen hier last van had. Je zat constant te duwen en trekken omdat het allemaal zo slecht liep. Uiteindelijk werd ik negentiende,  wat ook verder prima is met dit start veld.”